Hier wil ik wel wonen

Het is winter 2009. We wonen net in Wageningen. Een hele stap, ook omdat we kinderen hebben. Het is koud, het vriest. Eindelijk, na vele jaren weer de mogelijkheid om te schaatsen. En dat doe je in Wageningen op de Uiterwaarden. Véél water is daar en dat is nu bevroren.

Ik ga erheen met m’n 2 kinderen en we binden onze schaatsen onder. Het is koud, koud. De zon schijnt wel. En wat veel mensen op het ijs! Het is me een drukte. Ik sta op m’n Noren, maar die doen me altijd zeer. En elke keer als we eindelijk weer eens kunnen schaatsen, moet ik het mezelf weer leren.

We schaatsen met z’n drieën. Ppfff … dat zijn echt wel grote rondjes!.Ik kijk naar Wageningen-stad. We wonen hier nog maar net en nu ligt er al ijs!! En wat een mooie plek om te schaatsen! Dat krijgen we er zomaar bij. Wauw, hier wil ik wel wonen ….. Het is gezellig, iedereen is vrolijk; we zien al wat bekenden. En wat leuk om Wageningen vanaf het ijs te bekijken. Wat ligt het uniek zo. En dat ijs, dat heb ik alleen nog maar als water gezien. Dat vind ik zo bijzonder. Het hele jaar door kun je er naar kijken en dan ineens kun je erop staan. Wat een kadootje zo. Wageningen, here we are!

Door: Corla, Wageningen – Lokale Verhalen 2013.

Over Wageningen

Toen ik laatst op de markt liep kwam ik bij de Schapenkraam Anita tegen. Dat was erg gezellig, we hadden elkaar al een tijd niet gesproken. Later kwam Corla ook nog! Een binding in Schapenkaas!

Op de Rooseveltweg is het tegenwoordig veel groener en natuurlijker. Nu fiets ik er graag en mis het verkeer van vroeger helemaal niet. De beschildering van de flats met kleuren en sterrenbeelden maakt het ook leefbaarder, vind ik als voorbijganger.

Het liefst wandel ik van Renkum naar de Casteelse Poort, om de vertelmiddagen van Eva Luna bij te wonen. Ik ga langs ONO en over de Wageningse berg. Elke keer leuk.
De Uiterwaarden zijn altijd weer anders. Ik fiets er graag en vaak langs. Het licht is vaak heel mooi en de maan en sterren ’s avonds ook. Ik ga ook wel eens naar Rhenen, maar het stuk langs Wageningen is toch het mooist. Gelukkig is het U-plan er nooit gekomen!

Als ik Wageningen binnenkom is dat meestal voor boodschappen of de bank. In Renkum hebben we namelijk geen kantoor meer en zelf heb ik geen computer. Ik kom met de fiets, zodat ik niet hoef te parkeren.

Door: Henny, Wageningen – Lokale Verhalen 2013.

De wereld in een fietstas, gedicht

De wereld in een fietstas        Voor Wageningen

Aan de zoom speelt het wolkenkrabber
staat op zijn tenen
vraagt de hemel deemoedig:
‘Mag ik meedoen?’
In de hoofdstraat meet het zich confectie aan
alles mag hier,
behalve uitspatten in luxe
Spreidt zijn armen voor wie van ver
ontheemd, ontaard, ontworteld
verzamelt nationaliteiten
als Noach diersoorten
en komt trots tellend tot: 171
van veel slechts een of twee.
Geeft ruim baan
aan onderdanen
van het grootste land op de kleinste fietsen
Verheft ons persoonlijke klagen
en zagen tot politiek
schijngevechten van dwergen in het stadhuis
worden afgezoend bij de reus.

Hier ben ik thuis
en bekijk de wereld
veilig vanuit mijn fietstas.

Annie van Gansewinkel, 2009

Door: Annie van Gansewinkel

Wonderful Wageningen

Liedje over Wageningen op de wijs van Wonderful Kopenhagen.
Tekst bewerkt door Titia Tarenskeen en Bep Kapteijn voor zangkoor Parbleu (ca. 1990) .

Wonderful, wonderful Wageningen
Famous all over the world
When I look around
when I hear your sound
I feel music everywhere
Wonderful, wonderful Wageningen
beautiful town of Parbleu (Parbloe)
There’s no choir like you
Not as blue as you
With your crazy, cranky, marvelous, glorious
Singing, swinging !! and hoe!!

Ingezonden door: Hanke Cannegieter