Herman de Cowboy

herman_de_cowboyToen ik begin jaren ’80 in Wageningen kwam wonen was Herman de Cowboy een van de meest markante Wageningers. Vergezeld van compaan Jan de Hollander en een plastic tasje – met de nodige alcoholische versnaperingen – was Herman een bekende verschijning in de stad, de Veerstraat waar hij woonde,  en onder andere in café Troost. Altijd in voor een praatje en een grap.

Jaren later werkte ik in café de Overkant in de Bevrijdingsstraat en sprak in Herman regelmatig. Met de kreet ‘hé boy’ zwaaide wekelijks de deur rond etenstijd wel een keer open en stommelden Herman, vaak vergezeld door Jan binnen. Na de gebruikelijke begroetingen (How are you? I’m fine…) kwamen er vaak verhalen over zijn tijd in ‘America’ los. Onsamenhangend en fantasierijk, het is me nooit duidelijk geworden of hij ooit in Amerika geweest was, of dat er meer sprake was van ‘als je er maar genoeg over praat ga je er zelf wel in geloven’.

Op een avond kwam alleen Jan binnen. Hij was hevig ontdaan en snikkend en stamelend vertelde hij dat Herman van z’n bankje was afgevallen: “… bloed in zijn hoofd …  hersenbloeding … ambulance.. “. Veel meer was er niet van te verstaan. Duidelijk was wel dat Herman naar het ziekenhuis was gebracht.
Met een collega uit de Overkant ben ik de volgende dag naar het Pieter Pauw ziekenhuis gegaan. Bij de receptie informeerden we naar het kamernummer van Herman de Cowboy. Na tal van aantal gefronste wenkbrouwen en driemaal navragen kregen we de mededeling: “Meneer de Moor is hier gisteren aan een bloedneus behandeld en daarna naar huis gebracht.”

Een paar dagen later zwaaide de deur weer open ‘Hé boy’….

Ik heb geen idee hoe het verder met Herman gegaan is. Volgens een gerucht zou hij in psychiatrisch ziekenhuis Wolfheze zijn opgenomen, en daar zijn overleden… Wie weet er meer?

door: Wim de Vos

 

1 gedachte over “Herman de Cowboy”

  1. Nat

    Op een regenachtige dag, ergens halverwege de jaren tachtig, ging ik geld opnemen bij het postkantoor aan het Plantsoen.. De loketten stonden nog aan de rechterhand bij binnenkomst, dus het is al even geleden. Het was druk. Voor mij in de rij stond onze eigen stadscowboy Herman. Na de gebruikelijke begroetingen ( Hi boy… etc ) stak hij een peuk in zn mond en pakte een lucifer.
    ( je kon toen nog gewoon overal roken ). Hij ging wat opzij van de rij staan, leunde tegen de balie en trok een been op. Vervolgens begon hij met de lucifer richting zn laars te zwaaien. Een hachelijke onderneming bleek al snel want Herman had m al flink om (meestal), en hij viel met veel gekreun om.
    Nadat we hem met een paar omstanders op de been hadden geholpen, ging hij weer tegen de balie geleund staan om weer met zn hand mét nieuwe lucifer richting laars te bewegen. Het ging uiteraard weer fout en hij kwam weer ten val. Toen we hem opnieuw overeind probeerden te hijsen zag ik onder zn laars een strookje papier geplakt zitten. Het was afkomstig van een luciferdoosje, de zijkant waarlangs je een lucifer aanstrijkt.
    Herman ging in zn cowboy imitatie-act blijkbaar zo ver dat hij de strijklucifers uit bekende westerns wilde imiteren. Aangezien onze zwaluwlucifers daarvoor niet geschikt zijn had hij het aanstrijkgedeelte van het pakje onder zn laars gelijmd. Door de regen was dit nat geworden en mislukte deze cowboy-act jammerlijk.

Plaats een reactie